اختلال اضطراب اجتماعی

اختلال اضطراب اجتماعی(جمعیت هراسی)

این اختلال شامل ترس از موقعیت های اجتماعی از جمله موقعیت هایی است که مستلزم تماس با افراد غریبه یا زیر نظر افراد غریبه بودن است. افراد مبتلا از شرمسار شدن در موقعیت های اجتماعی می ترسند (مانند سخنرانی، ملاقات با افراد جدید و…)

این افراد ممکن است در مورد برخی فعالیتهای اختصاصی مانند خوردن یا صحبت کردن جلوی دیگران اضطراب داشته باشند.

شیوع طول عمری این اختلال حدود 13-3 درصد گزارش شده است.

زنان بیشتر از مردان مبتلا می شوند. اوج شروع این اختلال در نوجوانی است.

افراد مبتلا ممکن است سابقه ای از سایر اختلالات اضطرابی، اختلالات خلقی و … داشته باشند.

احتمال ابتلا به این اختلال در بستگان درجه اول افراد مبتلا به این اختلال سه برابر سایر افراد است.

این اختلال اغلب در اواخر کودکی یا اوایل نوجوانی شروع می شود.

این اختلال اغلب مزمن است. البته در بیمارانی که علایم فروکش می کند این بهبودی ادامه پیدا می کند.

این اختلال در صورت عدم درمان می تواند مشکلات زیادی را برای فرد در زمینه پیشرفت تحصیلی، عملکرد شغلی و خانوادگی ایجاد کند.

درمان

درمان های اصلی دارودرمانی و روان درمانی هستند که کاربرد توام آنها بهترین نتیجه را به دنبال دارد.